Interview met FIFA-scheidsrechter Nathan Verboomen

“Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?”

 Beste bloglezers

Veel te lang geleden dat ik nog eens iets speciaals deed voor mijn blog, zo dacht ikEn meteen daarna: hoog tijd voor een nieuw interview! De eerste naam die in mij opkwamNiemand minder dan die van FIFA-scheidsrechter Nathan Verboomen. Drie berichtjes later hadden we al een datum en een uur geprikt. Het verslag lees je hier. 

 

Yungref: Eerst de verplichte scheidsvraag: hoe ben jij eigenlijk scheidsrechter geworden, Nathan?
 
Verboomen: “Op mijn vijftiende stond ik in het doel bij Rapid Bertem. Als ‘scholier’ (U16) werd ons gevraagd om af en toe de ‘duiveltjes’ (nu U6) te fluiten. Na enkele keren had ik de smaak al te pakken. Jammer genoeg was ik op dat ogenblik nog te jong om mij in te schrijven. Hierdoor moest ik dus nog enkele maanden wachten vooraleer ik, samen met een ploegmaat, de cursus mocht volgen. Nadat ik drie jaar het keeper zijn en de arbitrage had gecombineerd, werd het me duidelijk dat er geen Thibault Courtois in mij schuilde. Toen ik de overstap mocht maken naar 4de provinciale was de keuze dan ook snel gemaakt. Tot op heden heb ik het me niet beklaagd!
 
 
Yungref: Herinner je je eerste match nog?
 
Verboomen: “Jazeker: dat was in 2004, SK. Kampenhout tegen SK. Halle. Echt vlekkeloos verliep de aanloop naar deze wedstrijd niet. Bij aankomst op de club bleek dat beide ploegen exact dezelfde tenues hadden. Beide speelden in het geel/blauw met Patrick als kledingmerk. Het werd pas echt problematisch toen bleek dat geen van beide van tenue wou wisselen. Hierop ontstond er zowaar een zware discussie tussen mijn peter en beide afgevaardigden. 
Ik stond er bij, keek ernaar en dacht bij mezelf: “Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?”
Uiteindelijk werd er besloten om ze elk één helft met hun eigen tenue binnenstebuiten te laten spelen.
 
 
Yungref: Sinds 2016 fluit je in de Pro League, en twee jaar later kreeg je ook de felbegeerde FIFA-badge. Hoe kwam het nieuws dat je die laatste in de wacht sleepte bij jou binnen?

 

Verboomen: “Uiteraard was ik ontzettend blij met het krijgen van deze FIFA-badge. Dit was echt een droom die uitkwam!  
Anderzijds was de reden waarom de badges vrij kwamen veel minder leuk. De FIFA-badges van Bart  (Vertenten, red.) en Sebastien (Delferière, red.werden, in het kader van het omkoopschandaal, afgenomen. Het was dus een beetje dubbel, allemaal.
 
 
Yungref: België heeft welgeteld zeven internationale refs. Hoe komt het dat sommige landen er meer hebben?
Verboomen: “UEFA bepaalt zelf hoeveel FIFA-badges worden uitgereikt per land. Uiteraard krijgen toplanden meer badges ter beschikking dan kleinere landen. In België mogen we zeker en vast niet klagen over het aantal. Engeland, Frankrijk, Spanje, Duitsland en Italië zijn de enigste landen met 9 FIFA-badges voor scheidsrechter. In deze toplanden hebben ze ook veel meer clubs in hun competities. Andorra bijvoorbeeld heeft maar 1 FIFA-badge.
Nieuwe internationale scheidsrechter komen in UEFA terecht in groep 3, onderaan de ladder. Enkel van bovengenoemde toplanden mogen nieuwe internationale scheidsrechters meteen starten in groep 2 omdat het niveau van de clubs in deze landen hoger ligt. In de Duitse of Spaanse competities spelen zoveel topclubs, en dat zorgt ook voor betere refs – de lat ligt er gewoon hoger, dus je moet wel mee. In België zijn Club Brugge – Anderlecht of Standard – Antwerp topwedstrijden. Laat ons wel wezen: dat is toch nog wat anders dan pakweg Barcelona – Real Madrid of Bayern München –

IMG_2928
Nathan in actie tijdens Nederland u21 en Engeland u21 (foto: gettyimages)

 Borussia Dortmund.”

 

Yungref: Een nerdvraagje: welke uitrusting krijgen jullie eigenlijk van de FIFA, behalve badges voor jullie truitjes?

 

Verboomen: “Van alles en nog wat: een pin voor op ons kostuum, kaarten, tossmunten. Enkele dagen geleden kregen we ook de nieuwe badge die we in alle UEFA-wedstrijden moeten dragen.”

Yungref: Wat waren je leukste Europese matchen tot nu toe?

 

Verboomen: “Alashkert–Makedonija was eentje om te onthouden, omdat dat de eerste keer was dat ik eerste elftallen floot in Europa. Verder was ook Barcelona – Slavia Praag in de UEFA Youth League echt speciaal: mijn familie was me, zonder dat ik het wist, achternagereisd. Ik merkte pas tijdens de opwarming dat ze in de tribune zaten. Snel een praatje slaan zat er natuurlijk niet in, maar ik was wel aangenaam verrast.

 

Yungref: Wat was je hoogtepuntvan het voorbije seizoen?

 

Verboomen: “Standard – Antwerp, denk ik. Vooral de sfeer tijdens zo’n wedstrijd is heel speciaal; ik kreeg er kippenvel van.” 

 

Yungref: Je bent eens gaan meetrainen met de eerste ploeg van Charleroi, in het kader van een project waarin spelers en refs elkaar beter leren kennen. Wat heb je daar van opgestoken?

 

Verboomen: “Dat dit een uitstekend project is. Voor een match heb je zelden tijd om even een praatje te slaan met spelers – je kunt hoogstens een paar afspraken maken met de aanvoerder. Maar het is goed dat we elkaar eens wat langer zien, in rustige omstandigheden. Spelers kunnen ons dan ook vragen stellen over ons vak, en die beantwoord ik dan met plezier. Heel leuk om te doen. Nu ja: het is niet dat alle refs wekelijks bij de clubs op bezoek gaan. Dit jaar werden vooral de semi-professionals ontvangen. Zo zijn Lawrence Visser naar K.A.A. Gent, Lothar D’Hondt naar STVV en Erik Lambrechts naar RAFC getrokken. Maar dat het af en toe gebeurt, kan ik alleen maar toejuichen.

 

Yungref: Toen de coronacrisis uitbrak, zaten veel refs plots zonder inkomen. Ik las dat jijzelfs in financiële moeilijkhedenzat. Wat was er precies aan de hand?

 

Verboomen: “Toen ik semi-prof werd heb ik – zoals sommige collega’s – mijn job (als leerkracht lichamelijke opvoeding) op pauze gezet: zo kon ik alles inzetten op de arbitrage. Maar door dcoronacrisis zat ik plots zonder inkomen: fluiten kon niet, en lesgeven al helemaal niet. Ik ben dan op zoek moeten gaan naar een andere job, en die heb ik gelukkig wel gevonden: tegenwoordig werk ik als vertegenwoordiger. Uiteindelijk is het allemaal in orde gekomen, maar het was toch even schrikken.

 

Yungref: Hoe gaat jouw gezin ermee om dat jij zo vaak wegbent?

 

Verboomen: “Dat is zeker niet gemakkelijk. Omdat ik een zoontje heb, komt er soms wel wat organisatie bij kijken, maar ik heb heel veel geluk dat mijn vriendin dat voor een groot deel opvangtZe steunt mijn voor 100% en gunt mij bijvoorbeeld op een matchdag voldoende rust, omdat ik me dan volop focus op mijn wedstrijd. Dit is natuurlijk ‘achter de schermen’ en komt zijzelf niet echt in beeld. Daarom is het voor haar wel niet altijd even gemakkelijk wanneer de mensen haar éérst vragen hoe het met mij gaat – “En, Nathan goed gefloten gisteren?” – en dan pas naar haar informeren (lacht).

 

Yungref: Anders dan in het buitenland communiceren jullie als arbiters heel weinig met de buitenwereld. Jullie lossen nauwelijks iets via de pers of sociale media. Wat vind jij daarvan?

 

Verboomen: “Dit is een beslissing van het bestuurden de bond. Ik weet dat ze bijvoorbeeld in Nederland veel losser omgaan met de pers, maar dat heeft zowel voor- als nadelen. Eerlijk: ik heb geen idee of onze manier nu beter of slechter is, maar ik heb er alleszins geen problemen mee.

 

Yungref: Als je één match in je carrière moet uitkiezen die je nooit meer vergeet, welke kies je dan?
Verboomen: “Makkelijk: de kwalificatie interland van het EK voor doven of slechthorende spelers tussen België en Denemarken, een jaar of vijf geledenEen belangrijke wedstrijd, want de winnaar kwalificeerde zich rechtstreeks.
Dit was de eerste maal dat ik met dovenvoetbal in contact kwam. Ik had me wel zo goed mogelijk voorbereid en heel wat opzoekingswerk gedaan. Het begon al bij de line up: we stonden allemaal te wachten opdat de hymnes zouden beginnen. Plotseling kwam er een man het veld opgelopen en zei dat er geen hymnes waren aangezien ze deze toch niet konden horen

We waren echter nog niet begonnen of er was al een nieuw probleem: ik floot voor de aftrap maar niemand bewoog, wat achteraf logisch was omdat ze dit niet hoorden. Dan maar een vlag gebruiken zoals de assistenten… Indien de scheidsrechter een fout signaleert, steken de spelers hun hand omhoog en stoppen dan met voetballen. De eerste minuten was het echter een ongelofelijke schoppartij. Dit kwam doordat ik veel te veel toeliet en de spelers wisten dat ik zwaar onder de indruk was. Afhankelijk van je fluitsignaal kan je normaal duidelijk aantonen of het over lichte of zware overtreding gaat. Met een vlagsignaal was dit véél moeilijker. Indien dit een eersteklasse match was, dan hadden we na een kwartier al met zeven tegen zeven gespeeld in plaats van met elf tegen elf…

 

 En daarmee was ik door al m’n vragen heen. Dank aan Nathan voor zijn tijd ézijn goesting om me te woord te staanIk heb er alleen maar veel zin van gekregen om zelf weer op het veld te staan! Tot de volgende keer, en bedankt voor het lezen!

Een gedachte over “Interview met FIFA-scheidsrechter Nathan Verboomen

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s