Achter de schermen van de scheids: zeven goals in een spektakelwedstrijd op Het Rooi

Afgelopen woensdag floot ik mijn vierde wedstrijd van het seizoen tussen de u16 van Berchem en de u16 van Cappellen Fc. Het was best een stevige dit keer: veel overtredingen, veel protest, en ook veel spanning. Ondanks de 0-0 na veertig minuten werd er in de tweede helft nog zeven keer gescoord, drie doelpunten daarvan vielen na een strafschop. Cappellen ging uiteindelijk met de overwinning aan de haal. Eindstand: 3-4.

De eerste gele kaart van de avond. Administratie was er in ieder geval genoeg 😉

En omdat mijn eerste ‘matchday vlog’ een groot succes was, maakte ik er ook van deze match eentje. Het resultaat kan je hieronder bekijken:

Nu augustus bijna gedaan is, start binnenkort ook de competitie weer! Dit weekend heb ik eerst nog twee oefenmatchen, de week nadien kan het echte werk beginnen… 😉

Tot snel!

De beste vijf refs vanop het EK 2020

Het EK 2020 is nu al bijna een maand voorbij, maar het is nooit te laat voor een terugblik… op de arbitrage van het toernooi, wel te verstaan. In deze post mijn top 5 van dit EK.

5. Anthony Taylor

Het EK 2020 was het allereerste grote landentoernooi voor de Engelse ref Anthony Taylor. We zullen hem vooral herinneren door de wedstrijd Denemarken – Finland op speeldag 1 – je weet wel: die waarin de Deense middenvelder Eriksen een hartstilstand kreeg en ter plekke gereanimeerd moest worden. Taylor werd achteraf door scheidsbaas Rosetti extra hard bedankt voor zijn kordate reactie: door heel snel de verzorging op het veld te roepen, gingen er geen cruciale minuten verloren. Taylor floot nadien nog twee andere wedstrijden: Duitsland–Portugal en Italië–Oostenrijk. Telkens floot hij zeer consequent, dus: dik verdiend, deze vijfde plaats.

Taylor tijdens Denemarken – Finland

4. Cüneyt Cakir

Ook de Turkse ref Cüneyt Cakir verdient een plekje in deze top 5. Hij floot op dit EK – net zoals Taylor – drie wedstrijden: Hongarije–Portugal, Oekraïne-Oostenrijk en de memorabele achtste finale tussen Kroatië en Spanje – die op 3-5 eindigde. Ook hij floot erg goed, maar daarnaast is er nog een andere reden waarom hij in dit lijstje staat: hij brak dit EK een wereldrecord. Hij heeft namelijk de meeste EK-wedstrijden achter zijn naam staan, negen wedstrijden in drie edities (2012, 2016, 2020).

3. Björn Kuipers

Uiteraard was ook Björn Kuipers weer van de partij: net zoals Cakir voor de derde keer actief op een EK. Kuipers floot dit keer vier wedstrijden, waaronder Denemarken–België en de finale op Wembley tussen Italië en Engeland. Toch zet ik hem op de derde plaats, en dat vanwege zijn wat mindere prestatie tijdens Denemarken–België. Zijn andere drie wedstrijden waren dan weer uitstekend. Zaterdag 7 augustus nam Kuipers afscheid van het voetbal in de Johan Cruijffschaal, de Nederlandse supercup. Nogmaals bedankt voor alles, team Kuipers!

2. Sergey Karasev

Voor mij waren de prestaties van de Russische scheids Sergey Karasev een revelatie. Na het EK 2016 in Frankrijk en het WK 2018 in Rusland was dit zijn derde grote toernooi. De vorige keer floot hij telkens maar een of twee wedstrijden waarin bovendien niet meer veel op het spel stond. Nu floot hij er drie, waaronder de kraker tussen Duitsland en Hongarije en de achtste finale tussen Nederland en Tsjechië. In die laatste stuurde hij Nederlander De Ligt met rood van het veld na een bewuste handsbal. Ik was onder de indruk van zijn prestaties op het veld: hij bleef erg kalm tegenover de spelers en maakte geen grote fouten. Conclusie: een prima optreden van het Russische scheidsteam op dit EK.

1. Danny Makkelie

Naast Kuipers was ook zijn landgenoot Danny Makkelie aanwezig op dit EK: hij maakte zijn debuut op een groot landentoernooi. En dat debuut was wat mij betreft een schot in de roos. Team Makkelie kreeg meteen de openingswedstrijd tussen Italië en Turkije, maar ook de achtste finale tussen Engeland en Duitsland en, niet te vergeten, de halve finale tussen Engeland en Denemarken. Je debuut maken op een groot landentoernooi en meteen vier wedstrijden mogen leiden… dat is zeldzaam. Alle wedstrijden had hij prima in de hand. Toegegeven, die strafschop voor Engeland in de halve finale was misschien niet helemaal juist, maar ik ben er zeker van dat er voor hem en zijn team nog veel mooie wedstrijden in het verschiet liggen. Onlangs leidden ze trouwens nog een wedstrijd in de kwalificatie van de Champions League, waarmee hun seizoen ook weer begonnen is.

Uiteraard hebben álle refs over het algemeen goed gefloten. Ik hoop ze allemaal snel terug te zien op tv, afgezien van zij die intussen met pensioen gingen, zoals Kuipers en Brych. Veel succes aan allen!

Achter de schermen van de scheids: eindelijk terug het veld op!

Een 3-tal maanden was het geleden dat ik nog eens een wedstrijd mocht fluiten, maar vorige zaterdag was het eindelijk weer zover: ik mocht de u14 van Berchem tegen Lierse Kempenzonen in goede banen leiden. Meestal schrijf ik wedstrijdverslagen gewoon uit, maar dit keer heb ik het in een video gegoten. Van mijn game preparation tot de dag na de wedstrijd: je ontdekt het allemaal in onderstaande video…

Doelpunt voor Lierse: gevalideerd 😉

Tips voor matchdag #6: over scheidsbadges: hoe krijg je je badge op je shirt?

Alle refs hebben standaard een badge op hun tenue tijdens de wedstrijd. Voor de eliterefs zijn dat FIFA/UEFA badges, voor de gewone refs zijn dat badges van hun eigen voetbalbond. Maar hoe krijg je zo’n badge op je shirt, en wat is de beste manier om dat te doen? In de zesde aflevering van ‘Tips voor matchdag’ bespreek ik drie mogelijkheden van hoe een badge op dat shirt kan zitten, of hoe je ze erop kan krijgen.

Uiteraard heb ik wat interessante links voor jullie. Voor degene die nog op zoek naar de Belgische badges of van andere landen, bij dezen:

Op zoek naar badges van andere landen? Laat het me weten in de commentaren…

Nog wat links naar andere accessoires:

Een beetje hetzelfde principe als met de tape, maar dan met een velcro:

En hoe doen jij je badge op je shirt? Ook met dubbelzijdige tape, of toch nog op een andere manier?

Zelf nog ideeën voor een ander onderwerp in ‘Tips voor matchdag’? Laat het me allemaal weten in de commentaren of via mijn Instagram. (@yungreflife)

Een uitgebreid verslag van het trainingskamp 2021

Lang naar uitgekeken in dit rare tweede coronajaar, maar eindelijk was het zover: het scheidsrechterkamp in Herentals van 2 tot en met 4 juli. Een nog toffere editie dan vorig jaar, vooral omdat we dit keer één grote bubbel vormden: we konden dus meer mensen zien. Na afloop waren we weer een pak slimmer en fitter, kortom: drie dagen om niet te vergeten. Een uitgebreid verslag van dit geweldige weekend.

Vrijdag gingen we na aankomst om 14u direct van start met een veldtraining. Met als thema: game preparation en sprint exercises. Redelijk rustige start, hoewel er toch wat pittige oefeningen bijzaten. Jammer genoeg kamp ik nog met de uitlopers van een vervelende blessure, waardoor ik dus niet voluit kon meedoen. Niettemin: eerste training geslaagd.

Foto: Abel Stuker

Na de veldtraining volgde een kennismaking en overliepen de organisatoren het programma, daarna deden we een online LOTG-quiz (Laws Of The Game). Tijd om iets te eten, maar daarna gingen we nog even door met een technische sessie over communicatie, gegeven door specialist Frederik Imbo. Van hem heb ik veel bijgeleerd: hij sprak over hoe je spelers en trainers op een goede manier kunt aanspreken tijdens de wedstrijd.

Met onze kleine coachgroep namen we even de tijd om elkaar wat beter te leren kennen, maar dan was het tijd voor… voetbal. We verzamelden voor een groot scherm om met alle refs samen naar België – Italië te kijken, de kwartfinale van het EK. Ref van dienst was Slavko Vincic: hij floot een goede partij. België daarentegen ging kopje onder tegen de strijdvaardige Italianen. Ondanks die nederlaag zat de sfeer er bij ons goed in. Geslaagde eerste dag, kun je wel zeggen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is image-1.png
Klaar voor België – Italië!

Zaterdag hadden we best een druk schema: eerst kregen we een technische sessie van Bennie Van Hofwegen, die in Brabant verantwoordelijk is voor de aanduiding van de jeugdrefs, maar zich verder ook bezighoudt met alles wat met arbitrage te maken heeft. Zijn praatje ging over buitenspel, en dat was heel interessant: het is immers altijd goed om die regel nog eens op te frissen. Volgde: opnieuw een veldtraining, dit keer een high-intensitysession vol pittige oefeningen.

In de namiddag kwam topscheidsrechter Bram Van Driessche praten over de fysieke paraatheid van de scheidsrechter: we leerden hoe je aan je vetpercentage kan werken, en we kwamen te weten wat Bram zélf doet om in vorm te zijn voor de Jupiler Pro League. Achteraf nam hij nog rustig de tijd voor foto’s en selfies – die gelegenheid wilde ik natuurlijk niet laten voorbijgaan:

Ook ’s avonds stond er nog een sessie op het programma, dit keer met een ref uit de eerste amateurklasse Arne De Beuckelaer, en wel over matchmanagement. Het ging onder andere over opbouwen met disciplinaire straffen, en omgaan met tijdrekken van spelers – heel leerrijk. Afsluiten deden we met spelletjes en praatjes met al die nieuwe gezichten. Zoals met Klaus Cuypers, die bekende dat hij deze blog al een tijdje volgt – leuk om te horen, dat verdiende ook een foto!

Zondag was het vooral een beetje uitbollen van dit drukke weekend: we kregen een technische sessie van Simon Bordeaud’hui en Bryan Bijnens over ‘de weg naar de top’. De middagtraining hielden we indoor vanwege het rotweer, maar niet erg: we oefenden op het beoordelen van buitenspelsituaties. Onze acties werden gefilmd, zodat we onze beslissingen achteraf konden bekijken op het scherm. Ik kreeg in elk geval goede tips van enkele toplijnrechters uit eerste klasse.

En daarmee kwam het weekend ten einde. Bedankt aan de organisatie voor hun inzet: ik heb echt superveel bijgeleerd, op vele vlakken. Uiteraard ook bedankt aan alle gastsprekers én alle deelnemers. Tot slot wil ik iedereen veel succes wensen in het komende en hopelijk weer normale seizoen. Tot snel!

Coachgroep E
Foto met de Antwerpse refs (boven) en met de KSOVA-refs (onder)
Voor het kamp kregen we ook een speciale polo, en een deelnemersboekje
De hele groep refs vlak voor de laatste training: het was een meer dan geslaagd weekend!

Scheids achter de schermen: Extra Tijd van de KNVB

Ik had al wel wat leuke documentaires en reportages over arbitrage gezien van de Nederlandse voetbalbond KNVB. Maar dit seizoen hadden ze een primeur in petto: een tiendelige documentairereeks waarin presentator Milan Van Dongen op stap gaat met Eredivisiescheidsrechters. Telkens bespreken ze de hoogtepunten uit hun carrière, zowel op als naast het veld. Ook nemen ze de opvallendste VAR-fases van de laatste speeldagen eens door. Kortom: een echte aanrader. In deze post bespreek ik kort de afleveringen met Björn Kuipers en Danny Makkelie, die momenteel actief zijn op het EK.

Aflevering 1: Björn Kuipers

Extra tijd #1: Kuipers

Het was meteen een knaller, die eerste aflevering van Extra Tijd. Milan Van Dongen zoekt Björn Kuipers op, één van de beste scheidsrechters van de wereld, en wel in zijn thuisstad Oldenzaal. Daar bespreken ze zijn fantastische carrière, en natuurlijk vooral hoe hij als ref het allerhoogste bereikte: het fluiten van de finales van de Champions en Europa League, maar ook hoe hij het deed op het WK en het EK. En ze hebben het ook over opvallende VAR-fases. Ik was meteen helemaal weg van dit programma, ik kon al niet wachten tot de volgende aflevering.

Aflevering 9: Danny Makkelie

Extra tijd #9: Makkelie

Een van de laatste afleveringen is die met Danny Makkelie, die inmiddels ook al een fenomenale carrière achter de rug heeft. Hij floot dit seizoen acht Champions League-wedstrijden, en was actief op het WK voor clubs in Qatar. Ook hij kende zijn hoogte- en dieptepunten. En over die laatste gesproken: hij moest onlangs een pijnlijke wissel in zijn team doorvoeren – zijn vaste assistent Mario Diks moest beschikken na een blunder tijdens Servië – Portugal in een WK-kwalificatiematch (zie Yungreview deel 5 over die fase). Danny vertelt dat hij er echt een paar slapeloze nachten aan overhield: hij vond het een zeer moeilijke beslissing. Ik ben in ieder geval benieuwd hoe zijn team het verder zal doen op het EK, zeker omdat het zijn eerste grote eindtoernooi is. In de groepsfase traden ze al aan in twee wedstrijden, waaronder de openingsmatch tussen Turkije en Italië.

Ook de zeven andere afleveringen van Extra Tijd zijn de moeite: onder anderen Bas Nijhuis, Allard Lindhout en Jeroen Manschot komen erin voor. Ook is er een aflevering met Dick Van Egmond, scheidsrechtersbaas van de KNVB. Je vindt ze allemaal hier. Laat me zeker en vast weten wat jullie ervan vonden!

Interview met FIFA-scheidsrechter Nathan Verboomen

“Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?”

 Beste bloglezers

Veel te lang geleden dat ik nog eens iets speciaals deed voor mijn blog, zo dacht ikEn meteen daarna: hoog tijd voor een nieuw interview! De eerste naam die in mij opkwamNiemand minder dan die van FIFA-scheidsrechter Nathan Verboomen. Drie berichtjes later hadden we al een datum en een uur geprikt. Het verslag lees je hier. 

 

Yungref: Eerst de verplichte scheidsvraag: hoe ben jij eigenlijk scheidsrechter geworden, Nathan?
 
Verboomen: “Op mijn vijftiende stond ik in het doel bij Rapid Bertem. Als ‘scholier’ (U16) werd ons gevraagd om af en toe de ‘duiveltjes’ (nu U6) te fluiten. Na enkele keren had ik de smaak al te pakken. Jammer genoeg was ik op dat ogenblik nog te jong om mij in te schrijven. Hierdoor moest ik dus nog enkele maanden wachten vooraleer ik, samen met een ploegmaat, de cursus mocht volgen. Nadat ik drie jaar het keeper zijn en de arbitrage had gecombineerd, werd het me duidelijk dat er geen Thibault Courtois in mij schuilde. Toen ik de overstap mocht maken naar 4de provinciale was de keuze dan ook snel gemaakt. Tot op heden heb ik het me niet beklaagd!
 
 
Yungref: Herinner je je eerste match nog?
 
Verboomen: “Jazeker: dat was in 2004, SK. Kampenhout tegen SK. Halle. Echt vlekkeloos verliep de aanloop naar deze wedstrijd niet. Bij aankomst op de club bleek dat beide ploegen exact dezelfde tenues hadden. Beide speelden in het geel/blauw met Patrick als kledingmerk. Het werd pas echt problematisch toen bleek dat geen van beide van tenue wou wisselen. Hierop ontstond er zowaar een zware discussie tussen mijn peter en beide afgevaardigden. 
Ik stond er bij, keek ernaar en dacht bij mezelf: “Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?”
Uiteindelijk werd er besloten om ze elk één helft met hun eigen tenue binnenstebuiten te laten spelen.
 
 
Yungref: Sinds 2016 fluit je in de Pro League, en twee jaar later kreeg je ook de felbegeerde FIFA-badge. Hoe kwam het nieuws dat je die laatste in de wacht sleepte bij jou binnen?

 

Verboomen: “Uiteraard was ik ontzettend blij met het krijgen van deze FIFA-badge. Dit was echt een droom die uitkwam!  
Anderzijds was de reden waarom de badges vrij kwamen veel minder leuk. De FIFA-badges van Bart  (Vertenten, red.) en Sebastien (Delferière, red.werden, in het kader van het omkoopschandaal, afgenomen. Het was dus een beetje dubbel, allemaal.
 
 
Yungref: België heeft welgeteld zeven internationale refs. Hoe komt het dat sommige landen er meer hebben?
Verboomen: “UEFA bepaalt zelf hoeveel FIFA-badges worden uitgereikt per land. Uiteraard krijgen toplanden meer badges ter beschikking dan kleinere landen. In België mogen we zeker en vast niet klagen over het aantal. Engeland, Frankrijk, Spanje, Duitsland en Italië zijn de enigste landen met 9 FIFA-badges voor scheidsrechter. In deze toplanden hebben ze ook veel meer clubs in hun competities. Andorra bijvoorbeeld heeft maar 1 FIFA-badge.
Nieuwe internationale scheidsrechter komen in UEFA terecht in groep 3, onderaan de ladder. Enkel van bovengenoemde toplanden mogen nieuwe internationale scheidsrechters meteen starten in groep 2 omdat het niveau van de clubs in deze landen hoger ligt. In de Duitse of Spaanse competities spelen zoveel topclubs, en dat zorgt ook voor betere refs – de lat ligt er gewoon hoger, dus je moet wel mee. In België zijn Club Brugge – Anderlecht of Standard – Antwerp topwedstrijden. Laat ons wel wezen: dat is toch nog wat anders dan pakweg Barcelona – Real Madrid of Bayern München –

IMG_2928
Nathan in actie tijdens Nederland u21 en Engeland u21 (foto: gettyimages)

 Borussia Dortmund.”

 

Yungref: Een nerdvraagje: welke uitrusting krijgen jullie eigenlijk van de FIFA, behalve badges voor jullie truitjes?

 

Verboomen: “Van alles en nog wat: een pin voor op ons kostuum, kaarten, tossmunten. Enkele dagen geleden kregen we ook de nieuwe badge die we in alle UEFA-wedstrijden moeten dragen.”

Yungref: Wat waren je leukste Europese matchen tot nu toe?

 

Verboomen: “Alashkert–Makedonija was eentje om te onthouden, omdat dat de eerste keer was dat ik eerste elftallen floot in Europa. Verder was ook Barcelona – Slavia Praag in de UEFA Youth League echt speciaal: mijn familie was me, zonder dat ik het wist, achternagereisd. Ik merkte pas tijdens de opwarming dat ze in de tribune zaten. Snel een praatje slaan zat er natuurlijk niet in, maar ik was wel aangenaam verrast.

 

Yungref: Wat was je hoogtepuntvan het voorbije seizoen?

 

Verboomen: “Standard – Antwerp, denk ik. Vooral de sfeer tijdens zo’n wedstrijd is heel speciaal; ik kreeg er kippenvel van.” 

 

Yungref: Je bent eens gaan meetrainen met de eerste ploeg van Charleroi, in het kader van een project waarin spelers en refs elkaar beter leren kennen. Wat heb je daar van opgestoken?

 

Verboomen: “Dat dit een uitstekend project is. Voor een match heb je zelden tijd om even een praatje te slaan met spelers – je kunt hoogstens een paar afspraken maken met de aanvoerder. Maar het is goed dat we elkaar eens wat langer zien, in rustige omstandigheden. Spelers kunnen ons dan ook vragen stellen over ons vak, en die beantwoord ik dan met plezier. Heel leuk om te doen. Nu ja: het is niet dat alle refs wekelijks bij de clubs op bezoek gaan. Dit jaar werden vooral de semi-professionals ontvangen. Zo zijn Lawrence Visser naar K.A.A. Gent, Lothar D’Hondt naar STVV en Erik Lambrechts naar RAFC getrokken. Maar dat het af en toe gebeurt, kan ik alleen maar toejuichen.

 

Yungref: Toen de coronacrisis uitbrak, zaten veel refs plots zonder inkomen. Ik las dat jijzelfs in financiële moeilijkhedenzat. Wat was er precies aan de hand?

 

Verboomen: “Toen ik semi-prof werd heb ik – zoals sommige collega’s – mijn job (als leerkracht lichamelijke opvoeding) op pauze gezet: zo kon ik alles inzetten op de arbitrage. Maar door dcoronacrisis zat ik plots zonder inkomen: fluiten kon niet, en lesgeven al helemaal niet. Ik ben dan op zoek moeten gaan naar een andere job, en die heb ik gelukkig wel gevonden: tegenwoordig werk ik als vertegenwoordiger. Uiteindelijk is het allemaal in orde gekomen, maar het was toch even schrikken.

 

Yungref: Hoe gaat jouw gezin ermee om dat jij zo vaak wegbent?

 

Verboomen: “Dat is zeker niet gemakkelijk. Omdat ik een zoontje heb, komt er soms wel wat organisatie bij kijken, maar ik heb heel veel geluk dat mijn vriendin dat voor een groot deel opvangtZe steunt mijn voor 100% en gunt mij bijvoorbeeld op een matchdag voldoende rust, omdat ik me dan volop focus op mijn wedstrijd. Dit is natuurlijk ‘achter de schermen’ en komt zijzelf niet echt in beeld. Daarom is het voor haar wel niet altijd even gemakkelijk wanneer de mensen haar éérst vragen hoe het met mij gaat – “En, Nathan goed gefloten gisteren?” – en dan pas naar haar informeren (lacht).

 

Yungref: Anders dan in het buitenland communiceren jullie als arbiters heel weinig met de buitenwereld. Jullie lossen nauwelijks iets via de pers of sociale media. Wat vind jij daarvan?

 

Verboomen: “Dit is een beslissing van het bestuurden de bond. Ik weet dat ze bijvoorbeeld in Nederland veel losser omgaan met de pers, maar dat heeft zowel voor- als nadelen. Eerlijk: ik heb geen idee of onze manier nu beter of slechter is, maar ik heb er alleszins geen problemen mee.

 

Yungref: Als je één match in je carrière moet uitkiezen die je nooit meer vergeet, welke kies je dan?
Verboomen: “Makkelijk: de kwalificatie interland van het EK voor doven of slechthorende spelers tussen België en Denemarken, een jaar of vijf geledenEen belangrijke wedstrijd, want de winnaar kwalificeerde zich rechtstreeks.
Dit was de eerste maal dat ik met dovenvoetbal in contact kwam. Ik had me wel zo goed mogelijk voorbereid en heel wat opzoekingswerk gedaan. Het begon al bij de line up: we stonden allemaal te wachten opdat de hymnes zouden beginnen. Plotseling kwam er een man het veld opgelopen en zei dat er geen hymnes waren aangezien ze deze toch niet konden horen

We waren echter nog niet begonnen of er was al een nieuw probleem: ik floot voor de aftrap maar niemand bewoog, wat achteraf logisch was omdat ze dit niet hoorden. Dan maar een vlag gebruiken zoals de assistenten… Indien de scheidsrechter een fout signaleert, steken de spelers hun hand omhoog en stoppen dan met voetballen. De eerste minuten was het echter een ongelofelijke schoppartij. Dit kwam doordat ik veel te veel toeliet en de spelers wisten dat ik zwaar onder de indruk was. Afhankelijk van je fluitsignaal kan je normaal duidelijk aantonen of het over lichte of zware overtreding gaat. Met een vlagsignaal was dit véél moeilijker. Indien dit een eersteklasse match was, dan hadden we na een kwartier al met zeven tegen zeven gespeeld in plaats van met elf tegen elf…

 

 En daarmee was ik door al m’n vragen heen. Dank aan Nathan voor zijn tijd ézijn goesting om me te woord te staanIk heb er alleen maar veel zin van gekregen om zelf weer op het veld te staan! Tot de volgende keer, en bedankt voor het lezen!

Terugblik op de eerste matchen van 2020.

 

2A49086D-3E53-4B8E-9B70-4F2D8A4383DC
In actie tijdens Berchem – Ternesse

Nu eindelijk de winterstop gedaan was, kon ik na een maand terug op het veld staan! Ik kon al een aantal matchen fluiten, en ik heb ook een doelstelling in mijn carrière gehaald, namelijk het halen van mijn examen voor officieel ref. Al het leuks begon al vorig jaar: op 30 december mocht ik een vriendschappelijk duel tussen Berchem u12 en Oudenaarde fluiten. Ik kende een makkelijke pot voetbal die eindigde op 6-4. Toen was er een kleine tegenvaller: ik moest me de dag voor mijn match tussen RAFC en Union Saint-Gilloise afzeggen, vanwege ziekte, en aangezien ik de volgende week ook niet floot omdat ik toen jarig was, was het wachten tot 25 januari. Toen floot ik op een kille zaterdag de match tussen VC Mortsel en KVV Berg en Dal, ook zoals de vorige een simpele match. 3-2 was de eindstand. Ook de twee matchen die daarop volgden, die tussen de Berchem u13 meisjes en Aartselaar (1-6) en die tussen Berchem u13 en Ternesse (10-1) voor de beker waren niet echt moeilijk, maar ik had wel mijn werk. Twee weken geleden floot ik diezelfde u13 van Berchem tegen Rupel Boom, waarin ik één kaart trok: aan en verdediger die langdurig zijn tegenstander vasthield. Voor de rest geen problemen, eindstand 2-2. En op dinsdag 11 februari floot ik datzelfde team opnieuw: ditmaal voor de beker tegen Westerlo. Deze partij was dan ook wel een echte thriller: goed niveau, goede kansen, hoge intensiteit en een geweldige sfeer. Na een kwartier stond het 1-1, en dat was ook de ruststand. In de tweede helft kwam Westerlo op voorsprong, maar Berchem knokte zich terug in de match, met twee late goals. Ook moest ik nog een brandje blussen: helaas niet zonder kaarten. Maar achteraf was ik erg trots op mijn prestatie en kijk ik weer erg hard uit naar de volgende wedstrijden!

 

En aangezien ik op 1 februari voor mijn examen slaagde om officieel te kunnen fluiten, zal ik vanaf maart ook te vinden zijn in het officieel circuit van de KBVB. Over mijn eerste officiële match zal dan uiteraard ook een blogbericht verschijnen! Tot dan!

Interview: topref Wesli De Cremer

‘Zo’n stadion waar 25.000 man bij elkaar zit: dat doet toch iets met je’

Omdat de feestdagen en kerstvakantie er zaten aan te komen, wilde ik voor mijn blog eens iets speciaals doen. Ik dacht: ‘Laat ik eens proberen om een topscheidsrechter te interviewen.’ Ik dacht meteen aan Wesli De Cremer, die ik vorig seizoen leerde kennen toen hij een praatje kwam houden bij onze Youth Referee Academy in Berchem. Wesli werkt als kinesist in een sportcentrum, maar hij fluit ook al een paar seizoenen in de tweede klasse van de Belgische competitie. Enkele maanden geleden debuteerde hij in de eerste klasse – hij leidde KV Mechelen tegen Cercle Brugge in goeie banen. Wesli wilde graag tijd voor me maken, waarvoor dank!

IMG_20191030_140237

Yungref: Hoe ben je scheidsrechter geworden en waarom?

Wesli: Ik ben op m’n zesde beginnen voetballen bij een lokale club in het Brusselse. Toen we een paar jaar later naar Oostende verhuisden, moest ik op zoek naar een andere club. Ik was destijds nogal blessuregevoelig, dus ik belandde vaak op de bank – geen pretje. Mijn zus, die toen al scheidsrechter was, vroeg me eens mee naar een toernooi waar zij moest fluiten. Ze kwamen een scheids te kort, en toen floot ik mijn eerste wedstrijden. Ik vond dat echt supertof en heb me meteen daarna ingeschreven voor een scheidsrechtercursus. Toen heb ik het voetballen vaarwel gezegd en ben voluit voor het arbitreren gegaan.

Yungref: Hoe bereiden jullie – jij en je lijnrechters – een wedstrijd voor?

Wesli: De voorbereiding begint eigenlijk al op maandag, meteen nadat we onze aanduidingen voor het volgende weekend krijgen. Ik maak dan een powerpointpresentatie waarin ik alles zet dat van belang kan zijn voor de wedstrijd: de opstelling van de ploegen, de keyspelers, wie er de voorbije wedstrijden zoal gele kaarten kreeg, noem maar op. We willen echt tot in detail weten wie de spelers zijn die met ons op de grasmat staan, zodat we de wedstrijd zo goed mogelijk kunnen aanvoelen. We praten ook onze eigen tactiek als scheidsploeg goed door: we hebben het onder andere over waar we moeten staan bij een corner of een vrije trap, zodat we zeker een goed overzicht hebben.

De rest van de week is het vooral: trainen, trainen, trainen – je moet fysiek in orde zijn, hé. Op de wedstrijddag gaan we drie uur voor de match samen met de scheidsverantwoordelijke iets eten. Een sportmaaltijd, uiteraard. Na het eten nemen we de powerpoint helemaal door en maken we concrete afspraken; zo weet iedereen perfect wat er van hem verwacht wordt. Anderhalf uur voor de aftrap komen we aan in het stadion. Dan warmen we samen op en tellen af naar het begin van de match.

Yungref: Wat was tot nu toe de match van je carrière?

Wesli: Moeilijk te zeggen. Elke match is anders, en ze hebben allemaal hun eigen karakter en hun charmes. Er zijn wel een paar matchen die me altijd zullen bijblijven, zoals de vriendschappelijke wedstrijd tussen Union Sint-Gillis en RWDM van een paar seizoenen geleden. Er zaten zo’n 6000 fanatieke supporters in het stadion, wat een geweldige sfeer was dat! Ook toen ik de eerste keer een match van Beerschot floot en er 10.000 man in het Olympisch Stadion op het Kiel zat, moest ik wel toch even slikken. Verder zal ik mijn debuut in 1A – KV Mechelen tegen Cercle Brugge – ook nooit vergeten. En afgelopen zomer floot ik de vriendschappelijke Brugse Metten tussen Club Brugge en Sporting Club de Lissabon. Zo’n stadion waar 25.000 man bij elkaar zit: dat doet toch iets met je.

Yungref: Hoe vaak traint een semi-prof als jij?

Wesli: Er zijn vijf verplichte trainingen: een active-recoverytraining, een high-intensitytraining, een speed-and-endurancetraining, een matchpreparationtraining en een krachttraining. Maar ik doe op m’n eentje nog extra trainingen: loopsessies of wat anders. Kortom: acht à tien trainingen per week.

Yungref: Had je als jonge arbiter een idool?

Wesli: Ik keek als jonge gast heel erg op naar Frank De Bleeckere, en dat is eigenlijk nog altijd niet veranderd. En het leuke is: mijn idool is nu ook mijn coach, want Frank is nog altijd actief in de arbitrage.

Yungref: Hoe ambitieus ben je? Op welk niveau wil je nog fluiten?

Wesli: Geen idee of hij ooit uitkomt, maar het is alleszins mijn droom om ooit een WK-finale te fluiten. Daartussen heb ik wel doelstellingen. Zo wil ik binnen de vijf jaar mijn FIFA-badge halen, en op internationaal vlak verder groeien.

Yungref: Met welke andere scheidsrechters in 1A en 1B kom je goed overeen?

Wesli: Goh, ik kan met iedereen eigenlijk goed samenwerken. Maar met Wesley Alen heb ik ook een persoonlijke klik. Bovendien heeft hij een fenomenale kennis van alle spelers uit de competitie. Als ik wil weten op wie ik extra moet letten tijdens een wedstrijd ga ik altijd raad vragen bij Wesley – héél handig. Met Bram Van Driessche kan ik goed filosoferen over voetbal en arbitrage in het algemeen.

Yungref: Als ik het veld op ga, heb ik altijd m’n vaste uitrusting bij – fluitje, kaarten, tossmunt, potlood en opschrijfboekje, noem maar op. Neem jij iets speciaals mee?

Wesli: Ik neem altijd twee fluitjes mee, meestal in de kleur van mijn tenue. Ik neem ook altijd één extra gele kaart mee. De rode zit in je achterzak, die kan je dus onmogelijk verliezen, maar de gele zit in één van je borstzakken, en daar moet je in de loop van de wedstrijd wel vaker iets uithalen – de kans bestaat dus dat je ze verliest. Dat wil ik liever niet meemaken. Een opschrijfboekje heb ik niet nodig, want de vierde official noteert sowieso doelpunten, wissels en eventuele kaarten. Daar hoef ik me dus ook geen zorgen over te maken.

Yungref: Bedankt, Wesli, voor dit toffe interview! Niet alleen leuk om te doen, maar ik heb er ook veel uit geleerd.

Aan de lezers van deze blog: prettige vakantie en leuke feestdagen! Mijn volgende blogbericht zal gaan over de hervatting van het seizoen na de winterstop.

‘Wow! Wat een tempo!’

Poeh! Wat een leuke laatste vakantieweek heb ik achter de rug. Vooral omdat ik twee wedstrijden mocht fluiten.

Op dinsdag 28/8 floot ik de partij tussen de U10 van V.C. Mortsel en Berchem Sport. Een leuke, rustige partij: er waren maar drie overtredingen waarvoor ik moest ingrijpen. Het begin van de wedstrijd was éénrichtingsverkeer voor Berchem Sport: na 15 minuten stond het al 0-4. Mortsel herpakte zich in het tweede kwart, maar in de tweede helft vielen er nog veel doelpunten. Eindstand: 4-9.

img_4824
Klaar voor de derby Berchem-Beerschot.

De tweede wedstrijd – de U13 van Berchem Sport tegen Beerschot-Wilrijk op zondag 2/9 – was een ander paar mouwen. Om te beginnen moest ik vroeg op: om 8 uur werd ik al bij Berchem verwacht. Ik werd er goed ontvangen door Marc Cornelis van de Youth Referee Academy, die me wat meer uitleg gaf en zei waarop ik zoal moest letten: hoe ik over het veld loop (in diagonalen), dat ik de doelnetten vooraf moet checken en noem maar op. Ik kreeg ook een eigen tenue.

Echt zenuwachtig was ik niet – enfin: aan de ontbijttafel nog wél, maar onderweg al niet meer. Toen de wedstrijd begon, dacht ik wel even: ‘Wow, wat een tempo!’ Het ging veel sneller dan in alle wedstrijden die ik tot nu toe had gefloten. Na 4 minuten devieerde de spits van Berchem de bal in het paars-witte doel: 1-0 voor de thuisploeg.

Het ging er af en toe ook hard aan toe: in minuut 19 stopte een verdediger van Berchem een aanval van de bezoekers foutief af, en daar trok ik geel voor. De tweede helft begon al meteen met een opstootje toen een ingevallen speler een elleboog uitdeelde: alweer geel, al had het ook de andere kleur kunnen zijn (en dan bedoel ik geen groen!).

271BEF36-5837-43D0-A4ED-93D6282F11CD
Sprintje trekken voor een aanval van Beerschot.

2611B442-E975-4416-B4BB-2A697024A0C7
Halftime: begeleider Marc geeft tips.

Mijn begeleider Marc waarschuwde me tijdens de rust dat ik in het laatste kwart goed gefocust moest blijven: spelers worden moe, trainers raken gefrustreerd, en dan kookt hun potje soms een beetje over. Inderdaad: eerst moest ik een Beerschot-speler een geel karton geven voor het foutief afstoppen van een aanval, daarna iemand van Berchem voor een gevaarlijke tackle. Niet echt slim, want die laatste had al geel, waardoor ik de tweede gele kaart moest bovenhalen – en dus ook de rode: de eerste keer dat ik dat in mijn prille scheidscarrière moest doen. Op de bank bij Berchem klonk veel protest, en ik moest ook een paar spelers (én een kwaaie coach) afwimpelen. En voor ik het eindsignaal kon geven, moest ik nog een keer naar mijn borstzak tasten: alweer geel voor Berchem wegens een veel te late tackle.

Resultaat: 3-1, met vier gele kaarten en één rode (2 x geel). Wat een wedstrijd!

Nadien overliep Marc met mij de wedstrijd. Hij gaf me een paar werkpunten mee als huiswerk – dingen waarop ik voortaan moet letten. Ik heb alleszins véél geleerd uit die ene wedstrijd. Maar één ding staat vast: ik vond het heel leuk om te doen. En ik ben stiekem toch wel een beetje trots!